خوب،

اینم از ماه آخر بهار.

چه می شه کرد...

در حال حاضر حوصله هیچی رو ندارم.

با عرض پوزش

سلام

(چون خیلی وقته اینجا نیومدم این سلام یهو خودش اومد)

فکر نمی کردم اومدنم به اینجا اینقد کم و گاه به گاه بشه...علاقه ی عمیقی به این اتاق امن دارم اما ازش دور شدم این روزها...

حالا دیگه خودمم برای اومدن به اینجا باید نرم و آهسته قدم بذارم چون می ترسم صدای قدم های گاه به گاهم خاطر نازک اینجا رو برنجونه و شاید حتی دیگه نخواد پذیرای من باشه...می دونم وام دار این فضام و سخت ازش دور شدم و بی وفا شدم انگار!

اما همش این نیست...بار ها به یاد اینجا کلی چیزی تو گوشیم نوشتم و به علت در دسترس نبودن نت نتونستم اینجا پست کنم...

چینی نازک تنهایی من منو می بخشی مگه نه؟

                                              ***

دور از رخت ای ماه درخشان

سیاهی به روزگارم قلم کشیده است

بوم دست نخورده ی دلم

میزبان طرحی از مهر توست

قرمز ترین قلم را به دست بگیر

و روی این پرده ی سفید

آبی ترین عشق را نقاشی کن.