ای دوست،چه پرسی تو، که

                               -"سهراب" کجا رفت؟

-سهراب،"سپهری" شد و

سروقت خدا رفت!

او نور سحر بود،کزین دشت سفر کرد

او روح چمن بود که با باد صبا رفت

همراه فلق در افق تیره ی این شهر

تابید و ،به آنجا که قدر گفت و قضا، 

                                                    رفت. 

ناگاه چو پروانه سبکخیز و سبکبال،

پیدا شد و،

      چرخی زد و ،

                         گل گفت و،

                                          هوا رفت!

ای جامه ی شعرت، "نخ آواز قناری"

رفتی تو و از باغ چمن نور و نوا،رفت...

"مشیری"

سلام به کسی که نام این دفترچه از ذهن سبزش رویید.

و سلام به کسی که چه زیبا گفت:

مرگ پایان کبوتر نیست

مرگ در ذهن اقاقی جاریست...

روحش شاد و سبکبال...