تصمیم دارم دیگه در مورد هیچ چیز شاکی نشم...مثل اینکه یادم رفته بود دو تا اصل مهم که همیشه باید یادم باشه...(به علت محرمانه بودن اون دو اصل از گفتنش در اینجا معذورم)

راستی...چرا می خوام الکی شلوغش کنم؟

واقعا بهتره الکی شلوغش نکنم.

پ.ن.

تقصیر من چیه که مادربزرگم ده سال پیش فوت کرده و نتونستم ازش بپرسم چه بلایی سر پرشین بلاگ اومده! آخه شنیدم این روزا مادر بزرگ ها اطلاعات جامعی اندر باب اینتر نت و دهکده ی جهانی دارن!

عمرشان دراز باد...

خدا رو شکر...

برای آدمی که کلی دوست و رفیق داره میزانتروپ شدن ( انسان گریزی) ،درد بزرگی محسوب می شه...دردی که مدتی گرفتارش بودم و نمی تونستم به زبون بیارم و بیشتر درد کشیدم.

نمی دونم این مرض از کجا شروع شد اما می دونم که امروز تموم شد.

آره...بر گشتم به تمام علایقم...

همه رو دوست دارم.

و امشب ، بیش از همه سهراب رو.

همون کسی که به من یاد داد :

               «زندگی چیزی نیست که لب طاقچه ی عادت از یاد من و تو برود»

پانزدهم این ماه خزان زده و مهربان

روح بلندت شاد و رها باد....

         دچار misanthropy پاگیری شدم تو این هیر و ویر دانشگاه و درس!

         درد مزمن شده.

غیبتم طولانی شد

اما دلیل خاصی نداشت

فقط به خاطر نبود امکانات .

خوبه...اگه آدم بره و هزار سال دیگه برگرده ، هیچ چیز رنگ تغییر به خودش نگرفته!

پ.ن. « راستی کسی نمی دونه چه بلایی سر پرشین بلاگ اومده؟»