اگه وقتی خیلی کوچیک بودم می دونستم که وقتی بزرگ بشم، اول تیر  دیگه آغاز اون سه ماه تعطیلیه دل چسب کودکیم نیست هیچ وقت آرزو نمی کردم زود تر بزرگ شم...

یه نفر بهم میگه لازم نبود آرزوی کودکیتو به خاطر برزگ شدن هدر بدی، چون همون طور که واسه اومدنت به این دنیا کسی از تو نظر نخواست واسه بزرگ شدن و داخل آدم شدنت هم نیازی به آرزو کردن تو نبود...

حرفش منو به فکر انداخت...

راست می گه؟

اگه قبول کنم که حق با اونه، خیلی بهم بر می خوره.

شاید واسه اومدنم به این دنیا هیچ کاره بودم یا حتی واسه بزرگ شدنم...اما برای داخل آدم شدن، همه کاره خودمم.

اما واقعا تو که این حرفو می زنی، خودت آرزوی کودکیتو به چی هدر دادی؟

تا حالا به این فکر کردی که وقتی بچه بودی آرزوت چی بوده؟ هر چی بوده اصلا بهش رسیدی یا نه؟

من حداقل همینقدر خوشحالم که به آرزوم رسیدم.

مجبورم دل خوش به همین آرزو باشم و برای رسیدن به بقیه ی آرزوهام صبر کنم.

بگذریم. اصلا حرفم چیز دیگه ای بود.

اومدم بگم خوشبحال بچه مدرسه ای ها ،اونم از نوع مقطع ابتدایی...