دل من دیر زمانی ست که می پندارد:

دوستی نیز گلی ست

مثل نیلوفر و ناز

ساقه ی ترد و ظریفی دارد.

بی گمان سنگدل است آنکه روا می دارد

جان این ساقه ی نازک را

-دانسته-

                  بیازارد!

در زمینی که ضمیر منو توست

از نخستین دیدار

هر سخن ..هر رفتار..

دانه هایی ست که می افشانیم.

برگ و باریست که می رویانیم..

آب و خورشید و نسیمش مهر است

گر بدانگونه که بایست به بار آید

زندگی را به دل انگیزترین چهره بیاراید.

آنچنان با تو درآمیزد این روح لطیف

که تمنای وجودت همه او باشد و بس.

بی نیازت سازد از همه چیزو همه کس.

                  زندگی گرمی دل های به هم پیوسته ست.

                                         تا در آن دوست نباشد همه درها بسته ست..

در ضمیرت اگر این گل ندمیده ست هنوز

عطر جان پرور عشق

گر به صحرای نهادت نوزیده ست هنوز

                                                      دانه ها را باید از نو کاشت!

آب و خورشیدو نسیمش را از مایه ی جان

خرج می باید کرد..

                           دوست می باید داشت...

با نگاهی که در آن شوق برآرد فریاد

با سلامی که در آن نور ببارد لبخند....دست یکدیگر را بفشاریم به مهر

جام دل هامان را ما لامال از یاری... غمخواری

بسپاریم به هم         بسراییم به آواز بلند:

             -شادی روی تو!

                                     ای دیده به دیــــــــــــــــــدار تو شاد

             باغ جانت همه از اثر صحبت دوست

                       تازه...

                            عطر افشان...

                                               گلباران بـــــــــاد....

 

"فریدون مشیری"

                               

 

 

نمي دونم اينجا اونقدر مي تونم راحت باشم که حرف هاي نگفته ام رو بزنم يا نه...البته هنوز زياد با اين فضا خو نگرفتم...اما هيچ وقت به اندازه ي حالا دنبال يه جاي امن براي گفتن حرفام نبودم...احساسي درونم پيدا شده که نميشه راحت ازش گذشت..احساسي که منو وادار به نوشتن مي کنه..تا ذره اي آرومم کنه... تا حالا واست پيش اومده که به تنهايي وابسته شي؟ که دلت بخواد از همه دور باشي و فقط به اون چيزي فکر کني که قلبتو لبريز کرده؟..منم اومدم سراغ اينجا تا جايي داشته باشم براي گفتن حرف هايي که هميشه تو دلم تلنبار مي شده...حرف هايي که نوشتن اونا راحت تر از به زبون آوردنشونه..

 

هر که شد محرم دل در حرم یار بماند      وانکه این کار ندانست در انکار بماند

از صدای سخن عشق ندیدم خوشتر       یادگاری که در این گنبد دوار بماند